Tjonge, en toen zat ik weer in een internetcafe... Het dichtstbijzijnde cafe is 25 kilometer van de plek waar ik nu 'woon' en de rit hier naartoe is behoorlijk lang... Eerst een uur lopen en dan nog 20 minuten ineen lijntaxi, gevolgd door nog een kwartiertje lopen.

De afgelopen week en de komende vele weken woon in in het plaatsje Arigu. Ik woon bij daddy Jacob en mama Esther in huis. Daarnaast werk ik 5 dagen in de week op de school, aan de overkant van de straat.
Het huis waar ik woon is een 'compound house', een soort van rijtjeshuis met een gedeelde tuin. In die tuin staan stallen voor ezels, kippen, schapen en geiten, een enorme watertank, een plek om het vuur te maken om eten op te komen, twee hokken om te douchen en twee WC-huisjes. En zoals waarschijnlijk al wel duidelijk is/was: die WC is een heel erg diep gat in de grond en het douchehokje is een hokje waar je emmers water over je heen kan gooien, waarna het water door een putje wegstroomt.
De schapen, geiten, kippen (met kuikens!)en ezels lopen overdag vrij rond het huis en door de tuin en worden voor de nacht terug gedreven naar hun stal. Het is erg grappig om die beesten zo rond te zien lopen.
Het huis zelf is vooral erg klein, maar opzich zit iedereen ook de hele dag buiten. Enkel mijn eten krijg ik binnen opgediend. Verder heb ik een eigen slaapkamer. Ik ben de enige vrijwilliger in Arigu, op dit moment, dus voorlopig hoef ik die kamer nog niet te delen...

Aan de overkant van de straat staat de school. Dat 'school' houdt in: één klaslokaal, waar ze de helft van de klassen in proppen, die samen les krijgen van één leraar. De andere, jongere, klassen krijgen buiten les van een andere leraar. Niet de beste manier dus.
Maandag ben ik een kijkje wezen nemen bij de lessen die in het binnen-lokaal werden gegeven. Ik heb meteen de spullen gebracht die ik had gekocht en van iedereen had gekregen. Hier waren ze heel erg blij mee. Heel erg bedankt daarvoor, dus! De leraren gaven al wel aan zelf niet te kunnen knutselen. Ze hoopten dat ik dat met de kinderen kon doen...
De lessen gaan ook niet geweldig. Het komt er vooral op neer dat de leraar alles loopt op te dreunen en de kinderen zeggen dat na. De kinderen zijn heel goed in het reproduceren van klanken, maar of ze het nou echt begrijpen... Ik heb geholpen met het nakijken van de rekenles en de helft van de kinderen had gewoon maar wat ingevuld of opgeteld als de vraag een vermenigvuldiging was...

Vanaf dinsdag ben ik zelf les gaan geven. Met de hoogste klas, vergelijkbaar met ongeveer groep 5 in Nederland, ben ik 100m verderop onder de bomen gaan zitten. Volgens mijn hostfather, die tevens de supervisor is van het project, en de leraren kan die klas het Engels namelijk volgen.
Er leek geen beginnen aan. De kinderen kunnen om te beginnen niet lezen. Ze herkennen alle letters, maar kunnen die letters niet samen voegen tot woorden. Ze gokken het woord door naar de eerste letter te kijken en door na te denken welke woorden ze al in de les zijn tegen gekomen. Van alles wat ik op het bord schrijf vragen ze 'write?' en als ik antwoord met 'no', 'don't write' or 'not write' en ik draai me om zie ik toch de helft van de klas schrijven.
Dat geeft ook een beetje aan hoe ze les hebben gehad: alles overschrijven (letter voor letter) en elke zin van de leraar reproduceren. Maar er is geen moeite gedaan om het ze werkelijk te laten begrijpen. De meeste lessen heb ik dan ook geprobeerd die mentaliteit er weer een beetje uit te stampen, de kinderen vooral veel te laten denken en uitbeelden en zo veel mogelijk laten vertalen naar Fafra, hun taal, door de kinderen die het beste Engels spreken. Langzaam beginnen ze het te snappen... Vrijdag merkte ik dat het in ieder geval al beter ging dan dinsdag...

Woensdag heb ik een knutselles gegeven aan deze oudste klas. Ik heb bootjes en vliegtuigjes met ze gevouwen en daarna een wedstrijdje gedaan welk vliegtuigje het verst kwam. Ze vonden het gelukkig geweldig.
De juffen kwamen me diezelfde dag laten zien dat zij ook wat creatiefs hadden gedaan met de andere klassen... Ze hadden de rekenles op gekleurde vouwblaadjes gemaakt... Ze vroegen ookof ik een liedje meekon spelen op de fluiten die ik had meegenomen (dankje Gerry!), maar al hun 'liedjes' komen neer op het opdreunen van een versje op één toonhoogte en elke lettergreep een seconde lang aanhoudend... Misschien dat ik binnenkort eens iets creatiefs kan gaan doen met de hele school..? Ik hoop het!

Dan nog wat minder leuk nieuws. Ik had namelijk graag de cadeaugekregen fotoruimte vandaag gebruikt. Ik heb heel wat foto's. Helaas is het in dit internetcafé niet mogelijk om dingen van je USB-stick, memorycards of wat dan ook af te lezen. Die foto's houden jullie dus zeker van me te goed!

SYTO vertelde me vorige week bij aankomst dat ze proberen binnen twee weken een tweede vrijwilliger op het project te zetten. Ik hoop dat dat gaat lukken, want de aanspraak met anderen mis ik wel een klein beetje. Er zijn weinig mensen in het dorp die echt Engels spreken. De mensen die in de huizen met dezelfde tuin wonen spreken helemaal niks, 'mama' spreekt de noodzakelijke woorden zonder een duidelijke lijn er in en in het dorp zelf is het dus ook niet geweldig. Enkel met daddy en sommige gasten die wel eens langs komen kan ik echte gesprekken voeren...

Ik moet aan mijn internettijd gaan denken. Bovendien ben ik bang dat als ik dit verhaal nog langer maak niemand het meer wil lezen. Als laatste wil ik in ieder geval nog even zeggen dat het wel heel erg leuk is hier en dat ik het gevoel heb dat ik me hier in ieder geval nuttig zal kunnen maken. Heel erg bedankt voor jullie leuke reacties, allemaal en tot een volgende keer! Dan kan ik jullie misschien ook wat meer van de details enzo vertellen...