Gisteren heb ik afscheid genomen van Arigu. Van daddy, van mama, van alle kinderen, van de school, van de VIP...

Gek is dat, op zo'n laatste dag is alles wat je doet werkelijk de laatste keer. Je weet dat je het voorlopig nooit meer zal doen, zien, horen, voelen, ruiken, proeven. En dat terwijl het maanden lang je leven is geweest. Met tranen in mijn ogen vertrok ik dan ook met de auto vanuit Arigu naar Bolgatanga, om daar in de nachtbus te stappen naar Kumasi...

Mijn laatste dag was wel een bijzondere dag. Een bruiloftsdag. De broer van mijn hostfather ging trouwen en dat gebeurde in zijn geboortedorp. Ik kan me niet voorstellen dat er ooit zoveel mensen tegelijk in zo'n afgelegen dorp bij elkaar zijn geweest. Het was een drukte van jewelste.
Nu moet ik heel eerlijk bekennen dat de bruiloft niet heel erg veel voorstelde. De hoogtepunten waren het moment dat de bruid aankwam rijden in een auto en het moment dat de ringen werden uitgewisseld. Een band speelde wat liedjes en kinderen van de zondagsschool zongen samen een liedje. De rest werd aan elkaar gepraat door twee pastors. Voor mij onverstaanbaar en dus niet heel interessant. Maar de lokale bevolking zat ook verveeld om zich heen te kijken. Bruid en bruidegom waren hardstikke gespannen en zaten de hele tijd strak voor zich uit te kijken.
Dat was het officiele gedeelte. Daarna werd er nog gezellig met zijn allen gegeten. Voor die enorme maaltijd waren alle dorpsvrouwen al een paar dagen bezig geweest met voorbereidingen...
En toen vertrok iedereen weer naar waar 'ie vandaan kwam...

Ook ik vertrok. Ik kan nog steeds niet geloven dat ik daar voorlopig niet meer terug kom. Misschien over een paar jaar? Ik hoop het. (Dan is er misschien elektriciteit...)

De komende anderhalve week zal ik een beetje door het land gaan trekken. Heel veel is dat niet mogelijk, want voor elke reis alleen al mag je toch zeker wel een dag rekenen.

Op dit moment ben ik in Kumasi. Vanochtend heel vroeg ben ik aangekomen. Toen het licht werd ben ik een hotel gaan zoeken, heb daar mijn spullen gedropt en na een ontbijt en een bucketshower ben ik de stad gaan verkennen.
Kumasi is een heel belangrijke stad voor Ghana. Ghana is in werkelijkheid een bijelkaarraapsel van verschillende oude koninkrijken. De grootste daarvan is het Ashanti-Rijk, met als hoofdstad Kumasi. Er is nogsteeds een Ashanti Koning, die geen werkelijke politieke invloed meer heeft, maar toch heel belangrijk is voor de bevolking (en in zekere zin toch ook nog invloed heeft omdat hij de baas is van de chiefs - de soort van burgemeesters). De bevolking van de Ashanti Regio. Arigu bijvoorbeeldvalt weer onder een andere koning...

Ik heb het oude paleis gezien en een museum over de Ashanti's. Helaas mocht ik geen foto's maken. Ik kwam langs een dierentuin die ik ook maar in ben gelopen. Verder had ik heel graag het Air Force Museum van Ghana willen bezoeken, maar dat is helaas gesloten de komende dagen... Ik heb wel wat foto's buiten kunnen maken...

Ik hoop dat het foto's uploaden deze keer wel goed gaat lukken. Er zijn intussen heel veel foto's die ik jullie graag zou willen laten zien! (Zelfs van de eerste week staat nog niet alles online...)
Van de excursies, tot Arigu zelf en natuurlijk de schoolbouw.

Door de voorbereidingen van de bruiloft is er van bouwen de laatste 2 dagen niets meer gekomen. Helaas. Ik heb dan ook niet gezien - en geen foto's kunnen maken - dat de school steeds meer een school werd. Maar de eerste stappen zijn zeker gezet. Het geraamte van de school is bijna af. Als dat werkelijk zo is zullen de houten boxen weggehaald worden en bovenop dit geraamte een kleine muur worden gebouwd. Vervolgens worden er steunbalken voor het dak geplaatst en daarop wordt het dak van zink getimmerd.
Daddy gaat proberen te regelen dat er als er snel een volgende vrijwilliger komt, die ons foto's kan mailen hoe de bouw verder is gevorderd.

Namens daddy moet ik iedereen die heeft bijgedragen aan de schoolbouw nog eens hartelijk bedanken! We wilden nog een videoboodschap opnemen waarin hij jullie persoonlijk dankjewel kon zeggen, maar dat is er bij ingeschoten - door de bruiloft.

Hoe mijn komende weken er precies uitzien weet ik nu nog niet. Dat laat ik allemaal maar op me af komen. Zelfs morgen weet ik nog niet precies... Ik denk dat het een natuurpark gaat worden...

Laat ik nog eens antwoorden op jullie reacties:
Ik had willen proberen Solome, het meisje in de rugzak, mee te nemen. Helaas was er dan geen plaats meer voor mijn sokken, dus dat ging niet door.
Het op mijn hoofd tillen van spullen: ik heb het geprobeerd, tijdens het water halen. Zo'n 35 liter begreep ik. Het tillen is zo'n punt nog niet. Het lopen is en probleem. Ik vind het geweldig knap hoe zelfs die kleine kinderen al de zwaarste dingen op hun hoofd kunnen dragen, zonder het vast te houden...
Mijn reis was tot nu toe inderdaad heel erg anders dan ik vooraf had gedacht. Elke organisatie zegt bij voorbaat al: verwacht niet dat je de wereld gaat veranderen. Dat moet je inderdaad niet doen, maar om heel eerlijk te zijn: nu de tijd in Arigu erop zit heb ik het gevoel dat ik de wereld toch een beetje heb verbeterd. Want door de klaslokalen die nu gebouwd worden gaan heel wat Ghaneze kinderen beter onderwijs krijgen, watlichtjes bij zal kunnen dragenaan de ontwikkeling van het land!
En inderdaad, er wordt werkelijk samen aan de school gewerkt. Van kinderen die stenen zoeken tot vaders die gaten graven en cement mengen en moeders die koken voor alle werkers. Iedereen helpt mee en dat is (was) geweldig om mee te maken!