Terug in Nederland

Hallo allemaal!

Intussen ben ik alweer eenpaar wekenterug hier in Nederland en hier is het leven ook weer echt begonnen. Afgelopen week heb ik weer audities gedaan voor de opleiding Docent Theater, in Leeuwarden en Utrecht. Van Leeuwarden heb ik bovendien ook al te horen gekregen dat ik aangenomen ben, dus volgend jaar ben ik al zeker van een opleiding...!

Alhoewel ik heel erg verwacht had te moeten wennen, hier in Nederland, viel dat heel erg mee. Ik had helemaal niet het gevoel drie maanden te zijn weggeweest. Natuurlijk had ik een heleboel mooie herinneringen aan Ghana, maar ik liep hier rond alsof het nooit anders was geweest. Gek is dat!

Anderhalve week later belde mijn Ghaneze hostfather me nog even op om te vragen of ik veilig was thuisgekomen. Ook vertelde hij dat ze een dag later weer verder zouden gaan met bouwen. Ik weet niet precies wat ze zouden gaan doen, dat werd me niet helemaal duidelijk. Waarschijnlijk zal het iets te maken hebben met het weghalen van de bekisting zodat ze daar ook weer verder mee kunnen... Het project afmaken zal voorlopig helaas wel niet lukken. Op het moment dat ik weg ging bleek er helaas toch weer een geldtekort te zijn door te hoge onvoorziene kosten. Op dat moment had ik al veel geld geleend als voorschot en zelf al een behoorlijk voorschot gegeven, waardoor het voor mij niet meer mogelijk was de bijgekomen kosten ook nog eens te betalen. Om die redenen zijn donaties nog altijd meer dan welkom. Die worden heelerg gewaardeerd!
Iedereen die al wat had gegeven: nogmaals heel erg bedankt!

Ik weet niet hoe het er nu met het project voor staat. De organisatie had me verteld dat ze gingen proberen zo snel mogelijk weer een nieuwe vrijwilliger op het project te krijgen. Ze hadden echter ook al gezegd zo snel mogelijk een andere vrijwilliger te plaatsen gedurende mijn verblijf, maar dat lukte toenook niet. Er waren te weinig vrijwilligers voor alle projecten. Hopelijk trekt dit snel weer bij!
Ik hoop dat het project in de komende tijd nog veel vrijwilligers zal krijgen die allemaal hun steentje bij kunnen en zullen dragen! Ook hoor ik snel nog te horen hoe het er nu met het project voor staat. Communicatie met het project zelf is erg lastig, helaas, maar ik heb de landelijke coördinator van de organisatie op Facebook, dus...

Allerlaatste dagen Ghana

Na 2 weken reizen ben ik vanmiddag voor de laatste keer (in de komende tijd) aangekomen in Accra. Morgen vertrekt mijn vlucht vanaf hier terug naar Nederland. Gek, dat de tijd er nu ineens weer op zit! Alles is zo verschrikkelijk snel gegaan. En alles is nu enkel een herinnering. Maar wel een mooie herinnering!

De afgelopen twee weken ben ik wezen reizen. Mijn verblijf in Kumasi, bijna twee weken terug, heb ik uitgebreid met een bezoekje aan de 'butterfly sanctuary' daar niet al te ver vandaan. Een bos waar verschrikkelijk veel verschillende soorten vlinders en vogels gespot zouden zijn. Natuurlijk kwam ik precies op de verkeerde dag. De avond er voor had het verschrikkelijk hard geregend. En lang. (Het regenseizoen begint duidelijk aan te breken.) Zelf had ik de pech er midden in te hebben gezeten. Daarnaast had ik de pech dat de dieren dat schijnbaar ook hadden. Ze lieten zich buiten niet zien... Nouja, nauwelijks.

Op dinsdag ben ik verder gereisd naar Cape Coast. Een heerlijk rustig stadje aan de zee. Hier ontmoette ik drie meiden die ik had leren kennen tijdens mijn aller eerste week in Accra. Erg toevallig. De volgende dag zag ik in het 'Beach Resort' iemand die ik in Mole National Park had ontmoet en als toppunt kwamen twee anderen die ik daar had ontmoet die avond eten in het restaurant van 'mijn' resort.
Cape Coast was vooral echt vakantie, waarbij ik een uitgebreide rondleiding door het kasteel heb gevolgd. En op donderdag ging ik alweer richting Accra.

Op zaterdag zou vanuit Accra een hiking-excursie worden georganiseerd, waar ik graag aan deel wilde nemen. Dat was de reden voor mij op een tussenstop te maken in de hoofdstad. Alles leek bij voorbaat al geregeld, maar aangekomen in Accra beweerden ze dat de excursie was afgelast wegens te weinig deelnemers. SYTO bood daarop een alternatief aan om met een bus langs de kust te reizen, interessante plaatsen te laten zien en gezamenlijk het kasteel in Elmina te bezichtigen. Steeds meer vrijwilligers - er sliepen heel wat vrijwilligers in hetzelfde hotel - bleken mee te willen en zo gingen we op zaterdag met een tamelijk grote groep op pad.
Vooral Elmina Castle was erg interessant. We hadden helaas niet al te veel tijd daar - anders hadden we het dorp zelf ook nog eens goed kunnen bekijken. Een erg interessante plek met heel veel Nederlandse sporen.

Maandag ben ik op weg gegaan richting Tafi Atome - een dorp vlak bij een bos waar heel veel apen wonen. Na daar een nacht geslapen te hebben kreeg ik de volgende ochtend vroeg een korte tour door het bos, waarbij ik heel veel apen uit mijn hand heb gevoerd en op mijn nek en armen heb laten lopen. Die middag vertrok ik naar Agmatsa - een plaatsje vlak tegen de grens van Togo. Daar zouden de hoogste watervallen van West-Afrika te zien zijn - bestaande uit twee delen: de upper falls en de lower falls. Niemand kan de precieze hoogte vertellen, vooral omdat Ghanezen geen flauw idee hebben van afstand. Een gids beweerde bijvoorbeeld dat het 3000 kilometer klimmen was naar de top om de upper falls te bezichtigen.
De lower falls kan je bezoeken in drie kwartier lopen en zijn net zo mooi, al is de waterval zo'n 20 meter kleiner.
Gisterochtend heb ik de lower falls bezocht. Dat was voor mij genoeg. Ik wilde op tijd terug zijn in Hohoe, die middag om zeker te zij nog een hotelkamer te kunnen vinden... En vanochtend vroeg ben ik weer in een trotro gestapt richting Accra...

Ik heb weer heel veel foto's gemaakt, maar het lijkt me het verstandigst om die zaterdag - terug in Nederland - pas weer te uploaden. Hier duurt dat toch een paar uurtjes langer, ben ik bang... Nog twee dagen geduld dus!

Vrolijk Pasen iedereen en tot overmorgen? Mijn vlucht landt rond een uur of 7... Wie zin heeft om in de vroegte naar Schiphol te komen is welkom!

Goodbye Arigu!

Gisteren heb ik afscheid genomen van Arigu. Van daddy, van mama, van alle kinderen, van de school, van de VIP...

Gek is dat, op zo'n laatste dag is alles wat je doet werkelijk de laatste keer. Je weet dat je het voorlopig nooit meer zal doen, zien, horen, voelen, ruiken, proeven. En dat terwijl het maanden lang je leven is geweest. Met tranen in mijn ogen vertrok ik dan ook met de auto vanuit Arigu naar Bolgatanga, om daar in de nachtbus te stappen naar Kumasi...

Mijn laatste dag was wel een bijzondere dag. Een bruiloftsdag. De broer van mijn hostfather ging trouwen en dat gebeurde in zijn geboortedorp. Ik kan me niet voorstellen dat er ooit zoveel mensen tegelijk in zo'n afgelegen dorp bij elkaar zijn geweest. Het was een drukte van jewelste.
Nu moet ik heel eerlijk bekennen dat de bruiloft niet heel erg veel voorstelde. De hoogtepunten waren het moment dat de bruid aankwam rijden in een auto en het moment dat de ringen werden uitgewisseld. Een band speelde wat liedjes en kinderen van de zondagsschool zongen samen een liedje. De rest werd aan elkaar gepraat door twee pastors. Voor mij onverstaanbaar en dus niet heel interessant. Maar de lokale bevolking zat ook verveeld om zich heen te kijken. Bruid en bruidegom waren hardstikke gespannen en zaten de hele tijd strak voor zich uit te kijken.
Dat was het officiele gedeelte. Daarna werd er nog gezellig met zijn allen gegeten. Voor die enorme maaltijd waren alle dorpsvrouwen al een paar dagen bezig geweest met voorbereidingen...
En toen vertrok iedereen weer naar waar 'ie vandaan kwam...

Ook ik vertrok. Ik kan nog steeds niet geloven dat ik daar voorlopig niet meer terug kom. Misschien over een paar jaar? Ik hoop het. (Dan is er misschien elektriciteit...)

De komende anderhalve week zal ik een beetje door het land gaan trekken. Heel veel is dat niet mogelijk, want voor elke reis alleen al mag je toch zeker wel een dag rekenen.

Op dit moment ben ik in Kumasi. Vanochtend heel vroeg ben ik aangekomen. Toen het licht werd ben ik een hotel gaan zoeken, heb daar mijn spullen gedropt en na een ontbijt en een bucketshower ben ik de stad gaan verkennen.
Kumasi is een heel belangrijke stad voor Ghana. Ghana is in werkelijkheid een bijelkaarraapsel van verschillende oude koninkrijken. De grootste daarvan is het Ashanti-Rijk, met als hoofdstad Kumasi. Er is nogsteeds een Ashanti Koning, die geen werkelijke politieke invloed meer heeft, maar toch heel belangrijk is voor de bevolking (en in zekere zin toch ook nog invloed heeft omdat hij de baas is van de chiefs - de soort van burgemeesters). De bevolking van de Ashanti Regio. Arigu bijvoorbeeldvalt weer onder een andere koning...

Ik heb het oude paleis gezien en een museum over de Ashanti's. Helaas mocht ik geen foto's maken. Ik kwam langs een dierentuin die ik ook maar in ben gelopen. Verder had ik heel graag het Air Force Museum van Ghana willen bezoeken, maar dat is helaas gesloten de komende dagen... Ik heb wel wat foto's buiten kunnen maken...

Ik hoop dat het foto's uploaden deze keer wel goed gaat lukken. Er zijn intussen heel veel foto's die ik jullie graag zou willen laten zien! (Zelfs van de eerste week staat nog niet alles online...)
Van de excursies, tot Arigu zelf en natuurlijk de schoolbouw.

Door de voorbereidingen van de bruiloft is er van bouwen de laatste 2 dagen niets meer gekomen. Helaas. Ik heb dan ook niet gezien - en geen foto's kunnen maken - dat de school steeds meer een school werd. Maar de eerste stappen zijn zeker gezet. Het geraamte van de school is bijna af. Als dat werkelijk zo is zullen de houten boxen weggehaald worden en bovenop dit geraamte een kleine muur worden gebouwd. Vervolgens worden er steunbalken voor het dak geplaatst en daarop wordt het dak van zink getimmerd.
Daddy gaat proberen te regelen dat er als er snel een volgende vrijwilliger komt, die ons foto's kan mailen hoe de bouw verder is gevorderd.

Namens daddy moet ik iedereen die heeft bijgedragen aan de schoolbouw nog eens hartelijk bedanken! We wilden nog een videoboodschap opnemen waarin hij jullie persoonlijk dankjewel kon zeggen, maar dat is er bij ingeschoten - door de bruiloft.

Hoe mijn komende weken er precies uitzien weet ik nu nog niet. Dat laat ik allemaal maar op me af komen. Zelfs morgen weet ik nog niet precies... Ik denk dat het een natuurpark gaat worden...

Laat ik nog eens antwoorden op jullie reacties:
Ik had willen proberen Solome, het meisje in de rugzak, mee te nemen. Helaas was er dan geen plaats meer voor mijn sokken, dus dat ging niet door.
Het op mijn hoofd tillen van spullen: ik heb het geprobeerd, tijdens het water halen. Zo'n 35 liter begreep ik. Het tillen is zo'n punt nog niet. Het lopen is en probleem. Ik vind het geweldig knap hoe zelfs die kleine kinderen al de zwaarste dingen op hun hoofd kunnen dragen, zonder het vast te houden...
Mijn reis was tot nu toe inderdaad heel erg anders dan ik vooraf had gedacht. Elke organisatie zegt bij voorbaat al: verwacht niet dat je de wereld gaat veranderen. Dat moet je inderdaad niet doen, maar om heel eerlijk te zijn: nu de tijd in Arigu erop zit heb ik het gevoel dat ik de wereld toch een beetje heb verbeterd. Want door de klaslokalen die nu gebouwd worden gaan heel wat Ghaneze kinderen beter onderwijs krijgen, watlichtjes bij zal kunnen dragenaan de ontwikkeling van het land!
En inderdaad, er wordt werkelijk samen aan de school gewerkt. Van kinderen die stenen zoeken tot vaders die gaten graven en cement mengen en moeders die koken voor alle werkers. Iedereen helpt mee en dat is (was) geweldig om mee te maken!

Mole National Park

Voor iedereen die ooit naar Ghana gaat de volgende tip: zorg ervoor dat je niet weg gaat voordat je Mole National Park hebt gezien!
Wat een geweldige plek is dat. Het Mole Motel is op een berg gelegen, vanwaar je uitzicht hebt op een savanne. Hier kan je veel dieren spotten. Van olifanten tot antilopen. Zij nemen elke dag meerere waterbaden in de waterpoel in het midden van de savanne en natuurlijk komen ze ook om te drinken.

In het dichtstbijzijnde plaatsje Larabanga kan je de oudste Ghaneze moskee bezoeken. Je mag niet naar binnen en het praatje van de gids is niet meer dan dat wat je in elke reisgids kan lezen. De gids zal je daarna nog een korte rondleiding door het dorp geven. Langs de school, het weeshuis en eventueel door de locale huizen. Misschien interessant voor iemand die dit nog niet kent, maar om heel eerlijk te zijn is Arigu er toch nog wel wat slechter aan toe...

Wel interessant is de kanosafari, die je op elk gewenst tijdstip kan beginnen. Een kanotocht van ongeveer ene uur (heen en terug) tussen de bomen. Hier kan je prachtige vogels spotten en als je op de goede tijdstippen komt schijnbaar ook antilopen en soms olifanten. Hun sporen zijn in ieder geval duidelijk te zien aan de waterkant... Maar ook zonder die sporen is de safari zeker de moeite waard!

Na deze twee excursies van beiden 1 uur, waren we (ik had afgesproken met een andere vrijwilliger van SYTO - Nancy) om 11 uur alweer terug bij het motel. De tijd die volgde was geweldig voor het bekijken van het uitzicht.
In de middag hebben we een jeepsafari gedaan, samen met de mensen die we een dag eerder op het busstation in Tamale waren tegengekomen. Deze werd ons aangeraden, omdat je dan grote kans had op het zien van de grotere dieren...
Helaas, geen olifanten... Daar gingen we voor. Mensen die de wandelsafari hadden gedaan in de ochtend hadden ze wel gespot. Iedereen die Mole ooit bezoekt: doe de ochtend wandelsafari! Dan schijn je juist altijd wat te zien!

Het grootste minpunt van Mole is de busreis om er te komen. In plaats van de aangegeven vertrektijd van half 2, kwam de bus in ons geval pas om half 7 aanrijden. En toen duurde het ook nog wel even voor hij werkelijk vertrok... Wel een goede plek om vrienden te maken met mede-wachtenden...!

Zondag was ik alweer terug in Tamale. Die dag heb ik samen met Sidney, een Nederlander die ik in Mole had ontmoet, bij het zwembad doorgebracht. En toen was het alweer tijd om weer terug te gaan richting Arigu! De busreis duurde niet zo lang als de vorige keer dat ik Tamale bezocht. Bovendien had ik aanspraak van Edwin, een Nederlandse geneeskundestudent. Nederlanders: je komt ze hier overal tegen!

In Arigu bleek de bouw al behoorlijk te zijn opgeschoten. De ijzeren pilaren stonden allemaal al in de grond. Gisteren zijn ze verder gegaan met de bouw. Om de pilaren heen zijn houten 'boxen' gebouwd, waarin een mengsel van cement, zand en stenen (degene die de kinderen hadden gevonden) werd gegoten. Op deze manier wordt het geraamte van de school gebouwd, waarna ze als alles mee zit vrijdag al aan het dak kunnen beginnen. Met mazzel betekent dat dat het werk zaterdag vrijwel af kan zijn! In het regenseizoen hebben ze vervolgens de mogelijkheid ook werkelijk muren te bouwen. Daarvoor hebben ze nu nog te weinig water...

Zaterdag vertrek ik vanuit Arigu om in de twee daarop volgende weken het land nog een beetje te verkennen. Over iets minder dan 3 weken ben ik alweer in Nederland... De tijd gaat verschrikkelijk hard! Maar ik hoop zeker nog eens terug te komen om te zien hoe dit project zijn vervolg heeft gekregen!

De bouw is begonnen!

En dat is niet het enige dat ik op dit moment kan vertellen...

Heb ik jullie al wel eens gezegd hoe geweldig de kinderen mijn haar vinden? Zowel de kleinere als de grotere kinderen lopen tenminste twee keer per dag mijn haard te voelen... Dacht iedereen dat mijn haar zoveel korter was geworden een paar dagen voor ik weg ging. Voor Ghaneze begrippen is het meer dan lang. En zacht...

In Arigu heb ik mijn draai in de afgelopen acht weken helemaal gevonden. Zonder elektriciteit leven is helemaal niet moeilijk, eigenlijk...
6 maart was independence day in Ghana. Die dag hebben we de televisie in de huiskamer aangesloten op een dieselgenerator in de hoop wat bijzonders te kunnen zien. Helaas...
Verder ontmoet ik steeds meer mensen om gesprekken mee te voeren. Vaak zijn veel van die gesprekken hetzelfde. Zoals altijd als je een nieuw iemand ontmoet. Maar de Ghanezen zijn zo open! Geweldig!

Vanmiddag vertrek ik voor een excursie naar Mole National Park. Het grootste natuurpark in Ghana. Ik hoop jullie daar binnenkort meer over te vertellen...

Intussen gaat de bouw van de school in Arigu door. Als ik terug kom zijn ze waarschijnlijk al behoorlijk gevorderd en ze hopen alles af te kunnen hebben - nog voor ik weg ga. Althans, alles op de muren na...
Heel erg bedankt voor alle donaties die al binnen zijn! Wat geweldig! We hopen hier van harte dat al het geld dat nodig is deze week nog binnen kan komen. Dan kan de school dus werkelijk afgemaakt worden voor ik vertrek...

Ik had gehoopt vandaag foto's te kunnen uploaden van de bouw tot nu toe. Helaas geeft mijn SD-card-reader een rood licht en het lukt me niet de foto's op de computer te krijgen. Ik hoop dat het zondag in een ander internetcafe lukt, als ik terug kom uit Mole!

Heel veel groeten uit Ghana en tot over 3 weken terug in Nederland!

4 pakketten zink...

Hallo allemaal!

Ik wil jullie om te beginnen allemaal nogmaals bedanken voor alles wat ik van jullie heb gehad op mijn afscheidsfeestje. De kinderen, de leraren en ook ikzelf zijn erg blij met de spullen die jullie hebben meegegeven en we kunnen alles goed gebruiken!

Ook alle beetjes geld van die dag komen goed van pas: 4 pakketten zink, houten balken, heel wat spijkers en zakken cement. Wil je een huis bouwen ofzo? Ja!
Datgene wat hier namelijk het allerhardst nodig is: extra lokalen.

En dat heeft meerdere redenen. Om die duidelijk uit te kunnen leggen is het nodig om kort de achtergrond van de school en dit project te vertellen.

Arigu is een dorp in één van de armste gebieden van Ghana. Het aantal weeskinderen in Ghana is groot en er zijn heel wat weeshuizen - waarvan één hier in Arigu. Weeshuis is een beetje een verkeerde naam. Er is niet één gebouw waar ze verblijven. De mensen van het dorp vormen het weeshuis. De kinderen hebben slaapplekken, eetplekken, etc. in het dorp. Dit gaat allemaal onder leiding en supervisie van mijn hostfather, die daarom door iedereen 'daddy' wordt genoemd. Hij is de vader van het dorp (en zijn vrouw de mama).

In Arigu is een private school (een andere dan waar ik werk). Er zijn echter heel veel kinderen hier en de school is niet heel groot. Het gevolg: de school is duur. Heel veel ouders kunnen dat schoolgeld niet opbrengen, laat staan voor al hun kinderen, en dat zou dus betekenen dat heel veel kinderen hier geen (basis)onderwijs kunnen volgen, waaronder de weeskinderen.

Om die reden heeft daddy zo'n 5 jaar geleden, met de hulp van vrijwilligers, de 'community school' opgericht. Een school met 5 klassen: K1, K2, P1, P2 en P3 (K=kindergarden, P=primary school) oftewel: groep 1 tot en met 5. De community school is een non-profit school die volledig afhankelijk is van giften en vrijwilligers. Het piepkleine beetje schoolgeld is enkel voor het aanschaffen van de aller noodzakelijkste materialen. Op die manier kan iedereen toch les krijgen. Het salaris van de docenten wordt nog altijd betaald door één van de eerste vrijwilligers - en zo niet, uit daddy's eigen (niet zo diepe) zak. Want voor hem is de mogelijkheid tot onderwijs voor iedereen heel erg belangrijk.

Het probleem is: de community school is (nog) geen officiele school. Daarvoor is de school te klein. Niet qua leerlingen. Dat reikt tot de 200. Wel qua werkelijke grootte: één lokaal is te weinig om een officiele school genoemd te kunnen worden.

Een officiele school zijn houdt in dat de school overheidssteun zal kunnen krijgen. In dat geval kunnen er opgeleide leraren aangenomen worden (de huidige leraren hebben geen opleiding, leraren met opleiding zijn duur) en de school zal ook hulp kunnen krijgen bij het vinden van deze leraren. Bovendien kunnen er dan meer leraren aangenomen worden.
Momenteel heeft 1 leraar de kindergarden en 1 leraar de volledige primary school, waarvan de vrijwilligers die langs komen (ik) de hoogste klas (P3) lesgeven. Dat is eigenlijk geen doen...

Een andere, waarschijnlijk de belangrijkste eigenschap van een officiele school is de inschrijving van de leerlingen bij de staat en de mogelijkheid deel te nemen aan officiele toetsen. Hierdoor kunnen de leerlingen doorstromen naar junior high, senior high en vervolgens de universiteit. In dit geval is dat ook mogelijk, maar met enorme omwegen en toch weer behoorlijk wat geld, terwijl het doel van de school juist is onderwijs aan te bieden dat vrijwel geen geld kost, omdat ze hier geen geld hebben...

De eerste stap (en naast wat papierwerk de enige) tot het worden van een officiele school is dus het bouwen van extra lokalen. En dan zijn we weer terug bij hoe ik mijn verhaal begon...

Extra lokalen zijn ook nodig om praktische redenen. Op de foto's kunnen zullie mijn 'klaslokaal' zien tussen de bomen. Dat ziet er erg leuk en gezellig uit, maar over een maand begint het regenseizoen en dan... Nouja, dat heeft geen uitleg nodig...

Ten slotte is het ook nog zo dat er schijnbaar op korte termijn een mogelijkheid tot sluiting bestaat, als er geen extra lokalen komen.
Afgelopen week waren er mensen van de overheid op bezoek en daddy was erg opgelucht dat de school niet direct werd gesloten...

Al met al: die extra lokalen zijn dus hard nodig!
De huidige hoeveelheid geld moet net genoeg zijn om met het bouwen te beginnen.

Maar nu komt het moeilijkste deel van het verhaal... Het huidige geld is met een beetje mazzel misschien net genoeg voor een fundering en een dak. En dat is goed, want een goed begin is het halve werk. Maar met een fundering en een dak ben je er nog niet. Muren, deuren en ramen maken pas een gebouw. En dan komen nog de tafels en de stoelen...
Daarom wil ik een oproep doen aan iedereen die dit leest (en om heel eerlijk te zijn zie ik daar enorm tegen op...)
Zouden jullie een kleine donatie aan de Arigu Community Primary School willen geven - voor de bouw van een tweede lokaal? Elke donatie, hoe klein ook, is meer dan welkom. Met een klein bedrag kan je hier al heel wat voor elkaar krijgen.
Ik kan jullie garanderen dat het geld goed terecht komt!

Daddy gaat er van uit volgende week te kunnen beginnen met bouwen en hoopt tegen de tijd dat ik hier vertrek al zeer ver gevorderd, al dan niet 'klaar' te zijn. En dat moet ook, want de regen staat voor de deur...

Donaties kunnen jullie overmaken op mijn eigen rekeningnummer 136853056 van de Rabobank, o.v.v. ACPS (='Arigu Community Primary School') of iets in die trant.

Verder wil ik jullie vragen dit bericht met zoveel mogelijk mensen te delen. Het is voor een goed doel!
Iedereen heeft recht op onderwijs. Ook in ontwikkelingslanden!

Officieel genezen!

Bolika! (Dat is goedemorgen in Frafra, de taal die de kinderen spreken.
Althans, dat denk ik. Dat hoor ik ze namelijk tegen elkaar zeggen...
Goedemiddag en goedenavond heb ik nog niet ontdekt/gevraagd).

Vandaag ben ik voor de laatste check naar het ziekenhuis geweest en ik kan nu officieel zeggen dat ik ben genezen. Dat is toch wel erg fijn om te weten... Nu hopen dat de muggen het niet leuk vinden om me nog duizend keer te prikken...

Zoals ik al per sms heb kunnen vertellen ben ik sinds vorige week maandag weer aan het werk.
Op school gaat het heel erg goed! Ik merk dat de kinderen vooruit gaan en dat is toch wel heel erg fijn!

De kinderen hebben trouwens boeken voor elk vak. Dat wil zeggen: er is van de meeste vakken een boek aanwezig dat ik kan gebruiken. Ik gebruik de boeken vooral om inspiratie uit op te doen, want heel veel opdrachten zijn niet op hun niveau. Dat komt vooral doordat de kinderen niet kunnen lezen. Daarom ben ik begonnen met leeslessen, die al steeds beter gaan...

Verder probeer ik ook veel creatieve dingen met de kinderen te doen. Zo heb ik in de week voordat ik ziek werd eens een uur met de hele school liedjes gezongen en met mijn eigen klas doe ik dat ook vaak tussendoor...
De Scoebidoetouwtjes en vouwblaadjes zijn ook erg populair, niet alleen tijdens de knutselles, maar ook tijdens andere lessen (foei!) en na school. De kinderen vinden het geweldig en ik vind het zelf ook erg leuk om in de middagen te knutselen met de kinderen...

Ik ben erg blij dat het eind vorige week eindelijk gelukt is om wat foto's online te krijgen! Wat een gedoe zeg... Maar nu kunnen jullie eindelijk zien waar ik precies zit...
Ongetwijfeld zal de televisie jullie allemaal opgevallen zijn. Net als de koelkast... Beiden werken niet, want er is nog altijd geen elektriciteit. De koelkast wordt als gewone kast gebruikt en de televisie staat er voor als er ooit elektriciteit komt. Het is zo dat op het dak van het huis zonnecellen zijn gemonteerd, maar na het aansluiten van één lamp is de electricien niet meer komen opdagen. Meer dan die ene lamp werkt er dus niet op elektriciteit...

Verder hebben jullie mijn klas kunnen zien. Ik geef les onder de bomen aan 14 leerlingen. 4 jongens (Dada, Fatawu, Musah en Richard) en 10 meisjes (Juliana, Love, Mabel, Millicent, Dora, Rachel, Sheila, Selina, Paulina en Rita). Vooral erg gezellige kinderen. :)
En een stuk minder dan het aantal leerlingen in de andere klassen. De kinderen die jullie op de foto binnen zien krijgen van één leraar les ende kinderen die buiten zitten krijgen van een andere leraar les... Zeker geen geweldige situatie dus...

Een andere vrijwilliger is er nog niet en ik zie het ook niet gebeuren dat die nog gaat komen. Gelukkig heb ik hier in de omgeving al wel wat 'vrienden' gemaakt en met de oudste kinderen kan ik het ook erg goed vinden. Wat dat betreft zit ik hier zeker goed!

Er is zoveel wat ik jullie nog kan vertellen! Ik hoop dan ook snel weer een internetcafe te vinden... En wat nieuwe foto's te kunnen uploaden!

Tot gauw!

SMS verslag - 2: Arigu Community Primary School

Hallo allemaal!

Vandaag ben ik weer naar het ziekenhuis geweest en ik lijk eindelijk genezen van malaria en tyfus! Sinds maandag ben ik weer aan het werk. Ik ben blij dat dat ook weer kan!

Verder heb ik die avond en de volgende ochtend de 1e (enorme) Ghanese regen gezien....
én gehoord... Dat klinkt niet fijn op een dak van golfplaten!
Dinsdag werd ik dan ook voor het eerst niet door de haan gewekt, maar door de regen.
Door de warmte was er in de middag al geen spoor meer van water...

't Ziet er naar uit dat jullie in de loop van deze week eindelijk foto's kunnen bekijken van waar ik zit. Tot die tijd zullen jullie het nog met je fantasie moeten doen....

Jelmer.