SMS verslag - 1
Omdat Jelmer al een paar weken niet in de gelegenheid is om via internet zijn verhaal te doen en zijn foto's met ons te delen, hierbij zijn sms-verslag van vandaag:
Hallo allemaal,
Heel erg bedankt voor al jullie berichtjes!
In de klas gaat het goed.
De kinderen en ik begrijpen elkaar steeds beter.
Met stickers en liedjes kan je een hoop voor elkaar krijgen!
Ook minder leuk nieuws.
De tropen ziektes hebben me aardig te pakken, waardoor ik voornamelijk op bed (of ergens anders) lig. Maar ik ben wel van plan om snel weer beter te worden!
De temperatuur is hier erg hoog. Zo'n 40 graden.
Sneeuw en ijs in Nederland - moeilijk te geloven ...
Volgens 'Daddy' wordt het in maart heet.
Ik ben benieuwd hoe ze dit dan noemen...
De VIP bevalt overigens goed!
Moeten ze in Nederland ook aanschaffen!
Heel veel Ghanese groeten,
Jelmer.
Back to school...
Tjonge, en toen zat ik weer in een internetcafe... Het dichtstbijzijnde cafe is 25 kilometer van de plek waar ik nu 'woon' en de rit hier naartoe is behoorlijk lang... Eerst een uur lopen en dan nog 20 minuten ineen lijntaxi, gevolgd door nog een kwartiertje lopen.
De afgelopen week en de komende vele weken woon in in het plaatsje Arigu. Ik woon bij daddy Jacob en mama Esther in huis. Daarnaast werk ik 5 dagen in de week op de school, aan de overkant van de straat.
Het huis waar ik woon is een 'compound house', een soort van rijtjeshuis met een gedeelde tuin. In die tuin staan stallen voor ezels, kippen, schapen en geiten, een enorme watertank, een plek om het vuur te maken om eten op te komen, twee hokken om te douchen en twee WC-huisjes. En zoals waarschijnlijk al wel duidelijk is/was: die WC is een heel erg diep gat in de grond en het douchehokje is een hokje waar je emmers water over je heen kan gooien, waarna het water door een putje wegstroomt.
De schapen, geiten, kippen (met kuikens!)en ezels lopen overdag vrij rond het huis en door de tuin en worden voor de nacht terug gedreven naar hun stal. Het is erg grappig om die beesten zo rond te zien lopen.
Het huis zelf is vooral erg klein, maar opzich zit iedereen ook de hele dag buiten. Enkel mijn eten krijg ik binnen opgediend. Verder heb ik een eigen slaapkamer. Ik ben de enige vrijwilliger in Arigu, op dit moment, dus voorlopig hoef ik die kamer nog niet te delen...
Aan de overkant van de straat staat de school. Dat 'school' houdt in: één klaslokaal, waar ze de helft van de klassen in proppen, die samen les krijgen van één leraar. De andere, jongere, klassen krijgen buiten les van een andere leraar. Niet de beste manier dus.
Maandag ben ik een kijkje wezen nemen bij de lessen die in het binnen-lokaal werden gegeven. Ik heb meteen de spullen gebracht die ik had gekocht en van iedereen had gekregen. Hier waren ze heel erg blij mee. Heel erg bedankt daarvoor, dus! De leraren gaven al wel aan zelf niet te kunnen knutselen. Ze hoopten dat ik dat met de kinderen kon doen...
De lessen gaan ook niet geweldig. Het komt er vooral op neer dat de leraar alles loopt op te dreunen en de kinderen zeggen dat na. De kinderen zijn heel goed in het reproduceren van klanken, maar of ze het nou echt begrijpen... Ik heb geholpen met het nakijken van de rekenles en de helft van de kinderen had gewoon maar wat ingevuld of opgeteld als de vraag een vermenigvuldiging was...
Vanaf dinsdag ben ik zelf les gaan geven. Met de hoogste klas, vergelijkbaar met ongeveer groep 5 in Nederland, ben ik 100m verderop onder de bomen gaan zitten. Volgens mijn hostfather, die tevens de supervisor is van het project, en de leraren kan die klas het Engels namelijk volgen.
Er leek geen beginnen aan. De kinderen kunnen om te beginnen niet lezen. Ze herkennen alle letters, maar kunnen die letters niet samen voegen tot woorden. Ze gokken het woord door naar de eerste letter te kijken en door na te denken welke woorden ze al in de les zijn tegen gekomen. Van alles wat ik op het bord schrijf vragen ze 'write?' en als ik antwoord met 'no', 'don't write' or 'not write' en ik draai me om zie ik toch de helft van de klas schrijven.
Dat geeft ook een beetje aan hoe ze les hebben gehad: alles overschrijven (letter voor letter) en elke zin van de leraar reproduceren. Maar er is geen moeite gedaan om het ze werkelijk te laten begrijpen. De meeste lessen heb ik dan ook geprobeerd die mentaliteit er weer een beetje uit te stampen, de kinderen vooral veel te laten denken en uitbeelden en zo veel mogelijk laten vertalen naar Fafra, hun taal, door de kinderen die het beste Engels spreken. Langzaam beginnen ze het te snappen... Vrijdag merkte ik dat het in ieder geval al beter ging dan dinsdag...
Woensdag heb ik een knutselles gegeven aan deze oudste klas. Ik heb bootjes en vliegtuigjes met ze gevouwen en daarna een wedstrijdje gedaan welk vliegtuigje het verst kwam. Ze vonden het gelukkig geweldig.
De juffen kwamen me diezelfde dag laten zien dat zij ook wat creatiefs hadden gedaan met de andere klassen... Ze hadden de rekenles op gekleurde vouwblaadjes gemaakt... Ze vroegen ookof ik een liedje meekon spelen op de fluiten die ik had meegenomen (dankje Gerry!), maar al hun 'liedjes' komen neer op het opdreunen van een versje op één toonhoogte en elke lettergreep een seconde lang aanhoudend... Misschien dat ik binnenkort eens iets creatiefs kan gaan doen met de hele school..? Ik hoop het!
Dan nog wat minder leuk nieuws. Ik had namelijk graag de cadeaugekregen fotoruimte vandaag gebruikt. Ik heb heel wat foto's. Helaas is het in dit internetcafé niet mogelijk om dingen van je USB-stick, memorycards of wat dan ook af te lezen. Die foto's houden jullie dus zeker van me te goed!
SYTO vertelde me vorige week bij aankomst dat ze proberen binnen twee weken een tweede vrijwilliger op het project te zetten. Ik hoop dat dat gaat lukken, want de aanspraak met anderen mis ik wel een klein beetje. Er zijn weinig mensen in het dorp die echt Engels spreken. De mensen die in de huizen met dezelfde tuin wonen spreken helemaal niks, 'mama' spreekt de noodzakelijke woorden zonder een duidelijke lijn er in en in het dorp zelf is het dus ook niet geweldig. Enkel met daddy en sommige gasten die wel eens langs komen kan ik echte gesprekken voeren...
Ik moet aan mijn internettijd gaan denken. Bovendien ben ik bang dat als ik dit verhaal nog langer maak niemand het meer wil lezen. Als laatste wil ik in ieder geval nog even zeggen dat het wel heel erg leuk is hier en dat ik het gevoel heb dat ik me hier in ieder geval nuttig zal kunnen maken. Heel erg bedankt voor jullie leuke reacties, allemaal en tot een volgende keer! Dan kan ik jullie misschien ook wat meer van de details enzo vertellen...
Week 2
Intussen heb ik er een ruime week opzitten in Ghana. Ik 'moet' nog een behoorlijke tijd, en het echte werk moet nog beginnen. Tot nu toe geniet ik volop van de zon, warmte en andere dingen in Ghana.
Afgelopen vrijdag ben ik samen met Maarten, een andere vrijwilliger, naar een gastgezin vertrokken in Accra. Daar blijven we tot vrijdag a.s. We hebben nu een soort van cultuurweek, waarin we leren drummen en dansen op z'n Ghanees. Bovendien leren we wat Twi. De taal die in het grootste deel van Ghana wordt gesproken...
Afgelopen weekend hebben we op zaterdag een uitstapje gemaakt naar Cape Coast. We hebben het Kakum National Park bezocht. Dat is een beschermd stuk jungle. In een klein deel van het park hangen touwbruggen op een enorme hoogte tussen de bomen, waar je als bezoeker over heen kunt lopen. Wij hebben dit gedaan en genoten van het uitzicht. Dieren zie je er alleen voor 8 uur 's ochtends, dus die konden wij niet zien. Onze heenreis duurde zo'n 6,5 uur en we kwamen rond de middag pas aan. We konden gelukkig de laatste rondleiding nog meepakken...
Zondag zijn we naar Accra Zoo geweest. Een kleine dierentuin in Accra. De dierentuin is in het bos, zodat de dieren enigszins in hun natuurlijke omgeving leven.
Ik moet op mijn tijd letten, ik heb nog maar 2 minuten over op deze computer. Binnenkort plaats ik de foto's, maar het uploaden duurt enorm lang... Iig bedankt aan iedereen die fotoruimte cadeau heeft gedaan. Ik hoop dat ik alles vol kan maken, al betwijfel ik het met deze snelheid...
Veel plezier in het koude Nederland!
Akwaaba!
Akwaaba, dat betekent welkom, stond in grote letters boven de ontvangsthal van het vliegveld in Ghana.
Afgelopen zondag vertrok mijn vliegtuig rond half 4 richting de tropen. Rond 20:45 lokale tijd (het is hier een uur eerder dan in Nederland) landde het vliegtuig. Op het vliegveld duurde het bijna net zo lang als de films die ik in het vliegtuig had gezien. Een uur in de rij bij de paspoortcontrole was nog kort. Toen ik door alle controles heen was moesten we nog minstens drie kwartier wachten op 3 Noorse meisjes die in hetzelfde vliegtuig hadden gezeten, maar nog langer bij de douane hadden moeten blijven...
We werden naar het hostel gebracht, zodat we eindelijk konden slapen...
Op het moment zijn we met een groep van 9 vrijwilligers uit Nederland, Noorwegen en Schotland. Wij krijgen hier een introductie over Ghana, van geschiedenis en geografie tot taal en cultuur (drum en dans) lessen. Verder zijn we aan het strand geweest, hebben een korte citytour gehad (waarbij we alles heel snel moesten bekijken vanuit de auto. Er was zo goed als geen tijd voor foto's) en verschillende markten bezocht. Aan de ene kant voelt deze week nog als vakantie, aan de andere kant alsof we weer in de schoolbanken zitten
Ghanezen zijn heel aardig. Iedereen heet je welkom in Ghana, is erg vrolijk en wil je overal bij helpen. Ook kan je heel goed met ze lachen. Ze hebben heel veel humor.
Verder kent Ghana, en dan met name Accra, heel veel 'kunstenaars'. Iedereen wil je kunst verkopen, tegen een 'small price'. Het is onvoorstelbaar hoe vaak we hebben gehoord 'you are my best friend', 'we're brothers', etc. gevold door 'I want to make you happy, can you make me happy? Tell me which one you like, I'll offer a small price. Choose the one you like, I want to make you happy! Please help your brother!' Maar met uitzondering van deze kunstverkopers, kan je met de meeste Ghanezen leuke gesprekken voeren...
Het weer is hier trouwens goed. Vooral erg heet, maar wel lekker. Het verschil tussen dag en nacht is niet erg groot. Iets tussen de 30 en 40 graden overdag en 25 of meer in de nacht...
Het aantal muggen valt nog heel erg mee, al zijn er in de groep wel veel lelijke steken uitgedeeld... Ik ben blij dat ik de klamboe ook hier wel heb opgehangen...
Heel veel dingen hier zijn trouwens erg goedkoop. Een 1,5L fles water bij het kraampje naast SYTO kost 1,20 Cedi's, ongeveer 55 eurocent. Een SMS'je naar Nederland kost GHC0,09 (al is het hopen dat ze aankomen...)
Ik denk dat ik het hier intussen maar bij moet laten. Ik hoop de komende week nog eens wat kan schrijven hier. Over een week vertrek ik naar Arigu's Children's Home, in het Noorden. Het dichtstbijzijnde internetcafe daar is 25 km verderop... Dan gaat het dus een stuk lastiger.
Veel plezier in de winter, in Nederland!
Nog een weekje...!
Over iets meer dan een week is het al zo ver... Dan stap ik op het vliegtuig richting Ghana...
Het komt nu allemaal wel erg dichtbij. En dat wordt dan toch wel een beetje eng...
Afgelopen weken heb ik me grotendeels kunnen voorbereiden. Toch komt een groot deel van de voorbereiding nog op de laatste week aan... De belangrijkste dingen, als een klamboe, heb ik intussen gelukkig. Lesmateriaal moet ik daarentegen nog volledig aanschaffen. Als iemand me daaraan kan helpen hoor ik het graag, overigens! Ik ben nog op zoek naar zowel Engelstalige kinderboeken of (evt. Nederlandstalige) prentenboeken. Ook knutselmateriaal en spelletjes (puzzels ofzo) zijn meer dan welkom.
Omdat ik niet te veel kan meenemen, zal ik heel veel ook daar moeten kopen. Giften zijn dan ook nog altijd welkom, ik beloof dat het goed besteed wordt :D
Volgende week vrijdag, 6 januari, vier ik een afscheidsfeestje. 's Middags, vanaf een uur of vier, tot ergens in de avond. Natuurlijk is iedereen van harte welkom! Laat alsjeblieft wel even weten als je wilt meeëten... We regelen hier iets van een (simpel?) lopend buffet ofzo. (Chinees?) Gezellig als je er bent!
Ik ben bang dat iedereen ook heel benieuwd is waar ik nou precies terecht kom...
Om te beginnen: in the middle of nowhere... Ik ga lesgeven op een basisschool ergens in het Noorden van Ghana, zo'n 16 uur met de bus vanaf de hoofdstad. Een plek waar ze zo'n beetje niks hebben. Geen stromend water, geen elektriciteit, niks. Maar eigenlijk het allerbelangrijkst: ze hebben er ook geen geld. Ook niet voor lesmateriaal. En dat hebben ze dan ook niet. Ze moeten alles hebben van giften e.d.
De school kent 116 leerlingen, verspreid over 6 officiële klassen. Dat lijken voor Afrikaanse begrippen dus maar kleine klassen. Feit is wel dat voor die 6 klassen maar 5 werknemers aanwezig zijn (en ik weet niet eens zeker of die wel allemaal lesgeven). Hoe ze dat oplossen weet ik niet precies, maar ik gok dat het op 'proppen' neer komt: zoveelmogelijk klassen in één lokaal. Of iets wat daar op lijkt. Ik weet niet wat voor een gebouw er beschikbaar is (en óf het überhaupt een 'gebouw' is).
Ik kom te wonen in een gastgezinmet een host-father van in de 60 en zijn vrouw van 48. Ze hebben een paar kinderen en kleinkinderen, die enkel in vakanties thuis zijn of op visite komen.
Zoals ik al zei: geen elektriciteit of stromend water. Dus ook geen goede wasplaats o.i.d. De wc is beschreven als een V.I.P.-toilet. Klinkt heel wat, maar V.I.P. staat in dit geval (helaas) voor 'Ventilated Improved Pit'. Een gat in de grond, met een mooie naam dus.
Verder is de dichtstbijzijnde stad (ook weer zo'n mooi woord. Betekent niet veel meer dan een dorp waar markten gehouden worden) is 5km verderop. Het dichtstbijzijnde internetcafé 25km. Een behoorlijke rit dus...
Tot zover klinkt het dus als een heel erg andere wereld. Spannend, maar ik hoop vooral erg leuk. Gelukkig begint mijn reis met een oriëntatie in de hoofdstad (die busreis hoef ik daarna dus pas te maken) waar ik het land en de cultuur iets leer kennen, zodat ik niet totaal onvoorbereid in de 'rimboe' terecht kom...
Misschien tot 6 januari?!
Welkom!
Hallo allemaal!
Het komt steeds dichterbij: Ghana!
8 januari 2012 vertrek ik met het vliegtuig vanaf Schiphol naar Accra, de hoofdstad van Ghana.
In Ghana ga ik drie maanden lang vrijwilligerswerk doen. Wat en waar weet ik nog niet precies. Dat zijn ze nu in Ghana voor me aan het uitzoeken. Als het goed is wordt het iets waar ik met kinderen van basisschool-leeftijd zal gaan werken: een weeshuis of een school.
8 januari 2012. Dat klinkt allemaal nog erg ver. Maar eigenlijk duurt dat helemaal niet zo lang meer. Nog maar 2,5 maand...
Op dit moment ben ik nog volop bezig met de voorbereidingen. Zoals het aanmaken van deze weblog (of 'reislog', zoals ze het hier noemen...).
Ook in Ghana zelf zal ik zoveel mogelijk proberen deze reislog bij te houden. Je zalhier dan ook regelmatig nieuwe verhalen en foto's vinden en via de kaart weet je altijd precies waar ik ben en waar ik ben geweest.
Ook financiëel gezien valt er nog veel voor te bereiden. De reis is duur en in Ghana zelf zal ik ook nog behoorlijk wat geld nodig hebben.
In Ghana zijn de mensen nogal arm. Iets waar je niet echt blij van wordt. Veel weeshuizen draaien bijna volledig op de hulp van vrijwilligers. Ook heb ik al verhalen gehoord van plekken waar 30 kinderen samen doen met slecht één tandenborstel. Niet bepaald hygiënisch...
Als vrijwilliger kan je in zo'n geval, naast met een goede inzet, een heleboel doen met kleine beetjes geld.
Om al het geld bij elkaar te krijgen ben ik momenteel hard aan het werk.
Maar ook steun van anderen kan ik goed gebruiken. Ik zou het dan ook zeer op prijs stellen als je me zou willen steunen! Ook met de allerkleinste donaties ben ik erg blij!
Ook spullen als donatie zijn meer dan welkom. Denk hierbij bijvoorbeeld aan de eerdergenoemde tandenborstels of kinderboekjes in het Engels.
Een nadeel van spullen is dat ze mee moeten in het vliegtuig en daar mag niet te veel in... Bovendien weet je vooraf niet zeker wat ze nodig hebben op de locatie waar ik zal gaan werken...
Als je me wil steunen, op welke wijze dan ook, hoor ik het graag!
En dan is het 8 januari en ik kom aan in Ghana. En dan?
In de eerste ca. twee weken heb ik een soort van oriëntatie en cultuur weken. Hierin zal ik meer leren over de Ghanese cultuur en het dagelijkse leven in Ghana. Bijvoorbeeld hoe ik me moet opstellen tegenover de Ghanezen, zodat ik ze niet zal beledigen, hoe je moet afdingen op markten, enz. Maar ook zullen ze me wat leren over de Ghaneze muziek- en danscultuur. Verder krijg ik les in een aantal locale talen (want in Ghana spreken ze allemaal verschillende talen, naast het Engels).
Na ongeveer anderhalve week à twee weken zal ik richting de werklocatie vertrekken. Dit kan op grote afstand liggen van Accra, waar ik de eerste dagen was, en de busreis er naartoe kan dus erg lang zijn...
Gedurende het werkproject zal ik bij een Ghanees gastgezin verblijven. Dat zal dus voor zo'n 2,5 maand mijn thuis zijn. Waar en bij wie dat precies is, is dus nog niet helemaal bekend. Daar zal ik later meer over horen. En jullie dan dus ook!
Hier zal ik het voorlopig bij moeten laten. Bij mijn volgende bericht weet ik meer. Kom hier dus nog eens terug!
Jelmer
Wil je automatisch een mailtje ontvangen wanneer er een nieuw verhaal of een nieuwe fotoserie op deze site staat? Meld je dan aan voor mijn mailinglijst door je e-mail adres achter te laten in de rechter kolom.
